کفش‌ در دوره نوزادی

کفش‌ در دوره نوزادی

پزشکان معتقدند قبل از یک سالگی کودک، نباید از کفش استفاده کرد. در کودکان کوچک‌تر از یک سال، جهش رشدی شیرخوار بسیار زیاد است و با توجه به رشد استخوان پای کودک در سال اول زندگی، استفاده از کفش مانع رشد عادی پای نوزاد می‌شود. علاوه بر این، پزشکان عقیده دارند ترغیب کودک به استفاده از کفش در زیر یک سالگی گذشته از ایجاد هیجان و اضطراب در او، تعادل بدن کودک را نیز به هم می‌زند. در یک سال زندگی، حرکت انگشتان پای کودک در تحرک آنها نقش مهمی دارد و کودکانی که تا سن ۱۲ ماهگی از کفش استفاده کرده‌اند در بزرگسالی نسبت به کسانی که در این دوره کفش نپوشیده‌اند، از تحرک و فعالیت کمتری برخوردارند. در ضمن، کودکانی که تا قبل از یک سالگی از کفش‌های با کف صاف استفاده می‌کنند در بزرگسالی با گودی کمر و کمردردهای سخت مواجه می‌شوند. حتی بعد از ۱۲ ماهگی هم کفش کودک باید کاملا انعطاف‌پذیر و نرم باشد تا مانع رشد استخوان‌های پای کودک نشود.

بچه‌ها معمولا تا زمانی که به راه می‌افتند (معمولا بین ۱۲ تا ۱۵ ماهگی) نیاز به کفش ندارند. تا این زمان فقط جوراب‌ برای محافظت از پای کودک کافی است تا هم آن را از آسیب‌های جزئی محافظت کند و هم آن را گرم نگه دارد. اما به محض به راه افتادن کودک باید به فکر کفش‌ مناسب برای او باشید چرا که راه رفتن کودکان در اوایل راه رفتنی بی‌احتیاط و بی‌مبالات است و احتمال صدمه دیدن پاهای این کودکان نوپا بسیار زیاد است.
داشتن یک کفش مناسب در این موارد می‌تواند یک وسیله اطمینان هم برای والدین و هم برای خود کودک و نیز وسیله‌ای بسیار ارزشمند برای پیشگیری از آسیب‌های غیرمترقبه به پاها باشد. در ضمن فرصت خوبی را فراهم می‌کند که کودک به تدریج با پوشیدن کفش نیز آشنایی پیدا کند و به تدریج خودش پوشیدن کفش را یاد بگیرد. زمانی که به فروشگاه‌های کفش بچه گانه مراجعه می‌کنید معمولا طیف وسیعی از کفش‌های رنگارنگ و قشنگ در سایزهای مختلف پیش روی شما قرار می‌گیرد. برای همین معمولا خریداری کردن کفش برای بچه‌ها خیلی بیشتر از خریدن یک کفش برای پدر و مادر او طول می‌کشد. به هر حال باید حوصله به خرج بدهید.  
سعی نکنید اگر از کفشی به هر دلیل (چه از نظر زیبایی و چه از نظر قیمت) خوشتان آمده است، به هر شکل ممکن پای کودک را در آن جا بدهید. 
همان اصولی که در مورد هماهنگی اندازه کفش و پا در مورد بزرگسالان گفتیم در مورد کودکان هم صادق است و شاید به مراتب مهم‌تر هم باشد. کفش‌های کودکان باید نرم، سبک و انعطاف‌پذیر باشد. در غیر این صورت تمایل کودک به پوشیدن کفش کم می‌شود. در ضمن پنجه کفش باید به اندازه کافی جا داشته باشد تا اجازه رشد به پای در حال رشد کودک داده شود. به طور معمول توصیه می‌شود که در جلوی کفش باید حدود یک بندانگشت جای خالی وجود داشته باشد تا برای ۳ تا ۶ ماه آتی‌ جای کافی برای رشد پای کودک وجود داشته باشد.
پس اگر کفشی که برای کودکتان تهیه می‌کنید کاملا به نوک پنجه پای او می‌چسبد کفش مناسبی نیست چون در ماه‌های آتی و طی روند رشد سریع کودک نوک انگشتان او آسیب خواهد دید. همیشه در تهیه کفش برای بچه‌ها باید به فکر رشد سریع پای کودک باشید و کفشی تهیه کنید که تا حدودی جا برای رشد کودک می‌گذارد.
از طرف دیگر اگر کفشی که می‌خرید بیش از حد گشاد باشد و در پای کودک لق بزند، احتمال پیچ‌خوردگی‌ها و آسیب‌های مچ پا را در فرزند شما افزایش می‌دهد. بسیاری از والدین کفش‌های بزرگی برای کودکان خود تهیه می‌کنند تا برای مدت‌ها جای رشد داشته باشد و برای چندین ماه از خریدن کفش نو راحت باشند. اما این کار به قیمت افزایش احتمال پیچ‌خوردگی و آسیب پاهای کودکشان تمام می‌شود. اگر می‌بینید که کودک شما به کرات کفش‌هایش را در می‌آورد و تمایلی به استفاده از آنها ندارد، شک کنید که شاید این کفش‌ها او را آزار می‌دهند. حتما باید کفش کودک خود را به طور دوره‌ای و هر چند وقت یک بار کنترل کنید. هر زمانی که احساس می‌کنید به علت رشد کودک، کفش‌هایش تنگ شده‌اند، برای وی کفش‌های مناسب جدیدی تهیه کنید و اصراری به استفاده از کفش‌های قدیمی نداشته باشید.

 

درباره نویسنده

SNS

دیدگاه ها

بستن دیدگاه ها

سبد خرید

  • سبد خرید شما خالی است.